Brasileirinho: vervolg...

Boeiend intermezzo vormde het stukje over de choroworkshops: in Rio wordt er elke week lesgegeven door choromeesters in de verschillende instrumenten. Hebt u, beste lezer, al eens dertig pandeiristas samen bezig gezien? Of een dertigtal fluitisten? In deze workshops leren de jongeren immers in groep de kneepjes van het vak van ervaren muzikanten door met zijn allen hetzelfde nummer te spelen. Dat zijn elke week enkele honderden studenten die zich bekwamen in het oudste en misschien wel meest complexe nationale Braziliaanse muziekgenre.
En ook Rio, a cidade maravilhosa, speelde een hoofdrol in deze film. De choro is immers vooral een carioca genre. Wel wordt het met name geassocieerd met 'oud Rio' (de wijken Centro en Lapa, maar ook Penha). Zo werd er in Penha bij de in vroegere jaren bekende (maar nu gesloten) club Sovaco de Cobra gemijmerd, en werd er een 'spontane' roda de choro bijeengebracht aan de kerk van Nossa Senhora da Penha. Prachtig om te zien...
Enfin, wie nog twijfelde: ik ben een fan, van zowel de choro als van Rio als van Brasileirinho. Wie dus een introductie wil tot de choro: u weet nu waar zijn moet: bij Mika Kaurismaki.