Cheikh Lô - Maame
Tien jaar was het ondertussen alweer geleden dat de Senegalese bard Cheikh Lô zijn fans nog eens op een nieuwe langspeler trakteerde. De man is ondertussen de zeventig gepasseerd, dus wij vreesden al even het ergste, maar die vrees bleek ongegrond. Tijdens de COVID-19 pandemie bouwde Cheikh Lô zijn eigen homestudio, waar hij samen met zijn zoon Massamba aan de opnames van Maame begon. Die demo's belandden uiteindelijk bij World Circuit-opperhoofd Nick Gold, die er meteen mee aan de slag ging en nog bijdragen van een resem internationale muzikanten toevoegde.
De titel van het album is, samen met het gelijknamige nummer, een eerbetoon aan de in 2014 overleden Mame Massambe Ndiaye, de spirituele gids van Cheikh Lô en net als hij een volgeling van Cheikh Ibrahima Fall, oprichter van de Baye Fall beweging.
Het album opent met Baba Moussa BP 120, heerlijk traditionele rumba en een cover van een nummer dat Cheikh Lô lang geleden al eens opnam toen hij in Bobo Dioulasso nog bij Volta Jazz speelde. Maar we zouden natuurlijk niet in Senegal zitten zonder wat mbalax, zoals in het aanstekelijke Bamba Moofi Djouli Guedj, Koura of Doylou ("waardigheid"), en de reggaetoer gaan we op met African Development, een nummer in het Frans, waarin Lô oproept tot eenheid en vooruitgang op het Afrikaanse continent.
In het jazzy Carte d'Identité, met een hoofdrol voor de trompet van Mildah Miambanzila, wil Cheikh Lô, tevens ambassadeur van UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, het bewustzijn rond staatloosheid vergroten. Een streepje Afro-blues krijgen we met Ndiguel Dieufe, een oproep op om niet bij de pakken te blijven zitten en actie te ondernemen, en besluiten doet Lô met de Afro-son van het rustig voortkabbelende Nilelefe (vrij vertaald: "het leven neemt zijn eigen weg").
Rijk geschakeerd album dat moeiteloos laveert tussen traditie en engagement, en vooral bewijst dat Cheikh Lô nog lang niet is uitgezongen!
www.worldcircuit.co.uk