Win een duo-ticket voor Oumou Sangare @ De Roma

 Antwerpen, 14 april

Win een duo-ticket voor Msafiri Zawose @ AB

 Brussel, 10 april

Kolonel Djafaar - Forgotten Kingdom

Kolonel Djafaar - Forgotten KingdomAnderhalf jaar geleden maakten we kennis met de heren van Kolonel Djafaar. In de OPEK aan de Leuvense vaart lieten ze horen dat de toen nog piepjonge band behoorlijk wat in hun mars had. Vorige maand mocht de band niet alleen drie kaarsjes uitblazen maar ook de komst van hun eerste album vieren. Het zes nummers tellende Forgotten Kingdom geeft een mooie staalkaart van hun kunnen: degelijke afrobeat met aanstekelijke riffs en vette blazersarrangementen, maar ook kabbelende ethio-jazz inclusief Astatke-aandoende xylofoon deuntjes. Hoewel Kolonel Djafaar de twee genres qua sound behoorlijk authentiek neerzet, klokken zo goed als alle nummers onder de vier minuten af — wat ons betreft hadden die nog wel even mogen doorgaan. Forgotten Kingdom is een gevarieerd en meer dan prima debuut dat ons gelijk doet watertanden naar meer, zowel live als op plaat.

Het album kun je integraal beluisteren op Spotify of met deze YouTube playlist. Kolonel Djafaar stelt het nieuwe werk live voor met twee album release shows: op 11 april in Het Bos (Antwerpen) en op 12 april in Het Trefpunt (Gent). Warm aanbevolen!

Lees verder

Nubiyan Twist - Jungle Run

Nubiyan TwistDrie jaar na de release van hun Siren Song EP is Nubiyan Twist terug met Jungle Run, de tweede langspeler van de band die zijn tijd verdeelt tussen Londen en Leeds. Nummers vol jazzy soul en hip-hop als opener Tell It To Me Slowly, Brother of Permission voerden ons net als op Siren Song terug naar de hoogdagen van de Britse Acid Jazz, eind jaren tachtig en begin jaren negentig van de vorige eeuw gestalte gegeven door bands als Galliano, Brand New Heavies en Incognito. Maar Nubiyan Twist is meer dan dat, zoals ze bewijzen met de bezwerende Ethio-jazz van Addis To London, zowaar een samenwerking met grootmeester Mulatu Astatke, de aanstekelijke afrobeat van Basa Basa (al duikt afrobeat-pionier Tony Allen vreemd genoeg op in het eerder naar souljazz nijgende Ghosts), de afrobeats van knaller They Talk, of nog de samba-jazz van Borders, met Pilo Adami, de uit Brazilië afkomstige percussionist van de band, op vocalen. Jungle Run is misschien geen wereldmuziek pur sang, maar niettemin een heerlijk schijfje. Of zoals zangeres Nubiya Brandon het zelf samenvat in titelnummer Jungle Run: "Where you from? I'm from wherever I be! On this jungle run we're all the same!".

Lees verder

Samba Touré @ AB

Samba Touré (AB) — foto © Andreas PeetersABVoor de derde keer in amper een maand tijd trokken we afgelopen dinsdag naar de AB Club. Ancienne Belgique zet meer en meer in op wereldmuziek en dat is iets waar we hen alleen maar dankbaar voor kunnen zijn. We kregen eerder al de de Ghanese highlife en afrobeat grooves van Gyedu Blay Ambolley & Sekondi Band en de futuristische Toearegsound van Kel Assouf, en deze keer was het de Malinese gitarist Samba Touré, streekgenoot en muzikale erfgenaam van grootmeester Ali Farka Touré, die ons zijn laatste album Wande kwam voorstellen.

Lees verder

This Is Frafra Power

This Is Frafra PowerNadat de Nederlandse producer Arnold de Boer met albums als This Is Kologo Power!, Atamina's Sycophantic Friends of Ayuune Sule's We Have One Destiny de wereld liet kennismaken met de sound van de huidige generatie Ghanese kologo-spelers, liet Francis Ayamga (drummer van King Ayisoba) hem in de zomer van 2017 kennismaken met de muziek van de Frafra of Gurensi, een bevolkingsgroep uit het noordoosten van Ghana. De populaire benaming Frafra is trouwens een koloniale term gegeven door de christelijke missionarissen, die, toen ze voor het eerst Frafra boeren tegenkwamen en begroet werden met het populaire: "Ya fare fare", wat betekent: "Hoe gaat het met je werk?". In Bongo, een dorp op een kwartier rijden van de regionale hoofdstad Bolgatanga, runt Ayamga zijn eigen Top Link studio. Francis werkt vooral met lokale artiesten, maar af en toe zakken ook gastmuzikanten ui Kumasi of Accra naar zijn studio af. Op deze This Is Frafra Power kunt u onder andere kennismaken met artiesten als Ragizeer, Awudu Messenger en I Remember Yesterday, die, op een flard pidgin Engels hier en daar, allen in het Frafra rappen. Interessanter zijn echter de vrouwenstemmen op deze compilatie. Vrouwengroepen als Sugri Hajia Zenabu zingen vaak gewoon tijdens de repetitieve arbeid die ze verrichten (vergelijk het met de plantation of work songs van de Afro-Amerikaanse slaven) en komen soms ook tijdens zondagse kerkdiensten samen. Het bijna negen minuten durende Sugri dat deze compilatie afsluit is een mooi voorbeeld van hun muziek die tegelijk doodeenvoudig maar toch ritmisch en meeslepend blijft. Een andere persoonlijke favoriet op deze compilatie is trouwens Ndaana Eera Ymah ("Jezus is op zoek naar jou"), een groovy nummer dat je niet meteen met de kerk zou associëren van Linda Ayupeka, een lokale zangeres die naam maakte tijdens kerkdiensten, op begrafenissen en trouwfeesten en ondertussen al een eigen album uitbracht. Zonder twijfel het meest irritante nummer op 'This Is Frafra Power' is 'Matala Ligiri', waarin Ragizeer in ware gangsterrap-stijl niet genoeg lijkt te kunnen krijgen van de term "niggas". Niet alle tracks op This Is Frafra Power konden ons overtuigen, maar toch geeft Makkum Records met deze compilatie een mooie dwarsdoorsnede van wat de Frafra-muziekscene te bieden heeft.

Lees verder

Chicos Y Mendez - Esencias

Chicos Y MendezExact drie jaar na de release van hun debuut-EP ¡Siempre De Pie! presenteert Chicos Y Mendez, het project rond de Belgisch-Peruviaanse singer-songwriter David Mendez Yepez en componist/gitarist/toetsenist Thibault Quinet aka. Tito, een eerste langspeler. Albumtitel Esencias laat zich zowel vertalen als "essentiële zaken" en "extracten" of "oplossingen". Elk nummer in de tracklist vertelt een eigen verhaal waarin Chicos Y Mendez vaak proberen datgene wat ontmenselijkt is opnieuw te humaniseren. Zo is Reggaeton Feminista, een nummer waarin Flavia Coelho voor een vrouwelijke en Braziliaanse toets zorgt, bijvoorbeeld een aanklacht tegen de absurditeit van genderongelijkheid. Dat daarbij net voor reggaeton gekozen werd is zeker geen toeval, want dit genre is vaak inherent verbonden met typisch Latijns-Amerikaans machismo. Het nummer werd bovendien voorzien van een behorende clip waarvoor David zich liet inspireren door de klassieke voorstellingen van Het Laatste Avondmaal, maar de Jezusfiguur verving door de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo (een rol die Mendez zelf voor zijn rekening nam), geflankeerd door 12 karaktervolle vrouwelijke apostelen. Opener Mi Ciudad', die ons stilistisch wat aan de mestizo van Manu Chao deed denken, is een nummer waarin David enerzijds zijn liefde betuigt voor zijn thuisstad Brussel, maar ook de mooie en lelijke kantjes van andere wereldsteden bezingt. Van eenzelfde orde is het funky Parte De Mi, een ode aan David's Latijns-Amerikaanse roots. De personages uit het jazzy en hip-hop getinte Ils Dansent (waarvoor Chicos Y Mendez de klassiek geschoolde zangeres Farah El Hour uitnodigde), over twee asielzoekers die verliefd worden, zouden evenzeer kunnen ronddolen in Mi Ciudad, en in het rockgetinte Proliferamos waarschuwt Mendez Yepez het oude Europa: of we nu willen of niet de toekomst zal multicultureel zijn! Lichter van toon is Porque, een nummer dat over passionele liefde, en ook van de pluk-de-dag-boodschap van Respira, een nummer met invloeden uit de musica andina, kan je alleen maar vrolijk worden. Uitstekend langspelerdebuut!

Lees verder

Refugees For Refugees - Amina

Refugees For RefugeesMet Amina zorgt het Belgisch-internationale muzikale vluchtelingenproject Refugees For Refugees voor een opvolger voor hun in 2016 verschenen debuut Amerli. Met dit tweede album wil het van twintig tot een tiental muzikanten afgeslankte ensemble vooral focussen op wederopbouw en een nieuwe adem vinden na de ontworteling, en de nummers op Amina klinken dan ook een stuk opgewekter dan de vaak melancholische en nostalgische tracks op Amerli. Titelnummer Amina/Ganou Manaleleh werd geschreven door de Afghaanse dombura-speler Mohammad Aman Yusufi en beschrijft de scheiding van zijn geliefde, die hij noodgedwongen moest achterlaten in zijn thuisland. Ondertussen is het nummer met z'n weemoedige tekst binnen de band echter uitgegroeid tot een symbool van vriendschap en feestelijke samenwerking en Fakhr Madallal, zoon van de legendarische Syrische zanger Sabri Madallal, roept in het tweede deel van het nummer dan ook op om samen te zingen, de percussie boven te halen en te dansen. Het instrumentale Indo-Pakistaans getinte Punarjanm is Hindi voor "reincarnatie", een titel die voor de muzikanten van Refugees For Refugees perfect symboliseert hoe ze zich in een totaal nieuwe context heruitvonden en Tales Of The Mountain is dan weer een medley van opgewekte Tibetaanse volksliedjes die vaak gezongen worden door de nomaden in het Tibetaanse hooggebergte bij het hoeden van hun vee.

Lees verder

Bassekou Kouyate & Ngoni Ba - Miri

Bassekou Kouyate & Ngoni BaVoor Miri ("droom" of "overpeinzing" in het Bambara), een album waarop de ngoni-meester flirt met krachttermen als liefde, vriendschap en familiewaarden, trok Bassekou Kouyate naar Garana, zijn geboortedorp gesitueerd aan de oever van de Niger tussen de hoofdstad Bamako en Segou. Miri is vooral een erg persoonlijk album geworden. Zo gaat afsluiter Yakare over Bassekou's onlangs overleden moeder die de steunpilaar van de familie was: "When your mother dies it is like someone tears out the door of your house." en heeft hij het in Deli dan weer over ware vriendschap, want: "Too many people today sacrifice friendship for money!". Een van de meest in het oor springende tracks op 'Miri' is 'Wele Ni', het verhaal van een koning in Segou koro (het oude Segou, de vroegere zetel van het Bambara-rijk), die meende zo machtig en belangrijk te zijn dat hij het niet langer nodig vond om zijn onderdanen met het nodige respect te behandelen, maar al snel merkte dat hij zonder zijn volk niks te betekenen had. Met het nummer trekt Bassekou een parallel met de huidige verdeeldheid in de Malinese maatschappij. In Wele Ni bespeelt Kouyate zijn ngoni met een flessenhals, wat een sound oplevert vergelijkbaar met die van de Amerikaanse slide gitaar, en is ook de stem van Abdoulayé Diabate te horen.

Lees verder

Kel Assouf @ AB

Kel Assouf (AB) — © Francis VanheeABAmper een dag na het stomende Afro-funkfeestje van Gyedu Blay Ambolley en zijn Sekondi Band tekenen we alweer present in de AB Club alwaar het Belgisch-Nigerees-Algerijnse Kel Assouf hun nieuwe album Black Tenere kwamen voorstellen. Tijd voor een avondje Sahara 2.0!

Lees verder

Gyedu Blay Ambolley & Sekondi Band @ AB

ABAfgelopen woensdag kregen we dankzij het Duitse Analog Africa eindelijk nog eens een ware Afrikaanse muzieklegende voorgeschoteld in de vorm van Gyedu-Blay Ambolley. De man is niet alleen een levende legende in zijn thuisland Ghana, maar stond tijdens zijn lange carrière onder andere al aan de zijde van muzieklegendes als Miriam Makeba, Fela Kuti, Manu Dibango en mentor Ebo Taylor, en schreef zichzelf de geschiedenisboeken in met Simigwa-Do, een nummer uit 1973 dat ondertussen algemeen beschouwd wordt als de grondlegger van het latere rap-genre.

Lees verder

Nostalgique Kongo: Rumbas Lingala, Swahili, Kikongo & Douala 1950-1960

Nostalgique_KongoVoor de eind vorig jaar verschenen compilatie van Ry-Co Jazz op het Belgische Radio Martiko label schetsten we u al kort de geschiedenis en evolutie van de Congolese rumba, en deze Nostalgique Kongo gaat daar nog een stuk dieper op in. Op deze compilatie muziek uit de periode tussen 1950 en 1960, net voor beide Congos hun onafhankelijkheid verwierven en voornamelijk opgenomen voor labels als Opika (een samentrekking van opika pende, Lingala voor "wacht eens even") van de Griekse broers Gabriel Moussa en Joseph Benatar, Esengo van de Griek Dino Antonopoulos en Loningisa van de eveneens uit Griekenland afkomstige neven Athanasius en Basil Papadimitriou. Naast vroege opnames van Congolese artiesten als zanger-gitarist Wendo Kolosoy, accordeonist Camille Feruzi, multi-instrumentalist Léon Bukasa of gitarist Zacharie Elenga (beter bekend als 'Jhimmy de la Hawaïenne'), ook enkele rariteiten zoals Kameroense producties als Djombe Dikwamba of A Muna Iyo Ye Bobe van Ebenie Ebongue Bollaga en Gustave Dalle, rumba in het Douala, of opener Mpenzi Tina ("geliefde Tina") van het Keniaanse duo Isaya Mwinamo en Tom Miti in het Swahili; voorbeelden die moeten aantonen hoe populair de rumba sound destijds was in de hele midden-Afrikaanse regio. Nostalgique Kongo is een interessant archiefstuk maar klinkt bij momenten te oubollig om nog echt tot feesten aan te zetten.

www.budamusique.com | www.xmd.nl

Kel Assouf - Black Tenere

Kel AssoufVoor Black Tenere werd het Belgisch-Algerijns-Nigerese Kel Assouf gereduceerd tot een krachtig power trio met Anana Ag Haroun op vocals en kenmerkende Gibson Flying V gitaar, producer en keyboard-genie Sofyann Ben Youssef op toetsen en Oliver Penu op drums. Anana laat er geen twijfel over bestaan: "Black Tenere is a rock album. It's a choice to give a more original touch that builds up the identity of Kel Assouf and differentiates it from the other groups of Ishumar music. For me the music has to travel and it has to be open to other sounds so that everyone can listen to the messages it carries.", en ook Sofyann Ben Youssef treedt bij: "I have been a rocker since my teens. I was trying to translate the Kel Assouf trio into a sound half way between its Nigerien roots and 70s rock, but also stoner rock, which is a music I played for many years. The rhythmic parts and synths show something from my electronic alter-ego AMMAR 808. I tried to tie together my disparate influences: electronic, ambient and rock. It was a natural thing to do after playing with Kel Assouf for all these years. The sound of the album is inspired from the musicians and their personalities, including myself.".

Lees verder

Amparanoia @ AB

Amparanoia (AB) — © Yvo ZelsABIn 2017 zorgde de 20ste verjaardag van debuutalbum El Poder De Machin ervoor dat Amparo Sanchez, de moeder van de Spaanse mestizo-sound, haar alter ego Amparanoia nieuw leven inblies. Na El Coro De Mi Gente, een album waarvoor ze tal van collega's uitnodigde om een nummer uit El Poder De Machin opnieuw onder handen te nemen, volgde ook een eenmalige reünie-tournee. Ondertussen bleven de concertaanvragen echter binnenstromen, nam Amparanoia afgelopen zomer de nieuwe single No Me Olvides op (in maart alweer gevolgd door Primavera), en vertrok Amparo opnieuw op Europese tournee met als eerste stop de Brusselse Ancienne Belgique! Dat laatste zal wel geen toeval geweest zijn, want het Belgische Via Lactea verzorgt ondertussen al heel wat jaren het management van Amparo.

Lees verder

Ustad Saami - God Is Not A Terrorist

Ustad SaamiVoor dit vijfde deel in hun Hidden Musics reeks trok Glitterbeat Records deze keer naar Karachi, waar ze vijfenzeventigjarige Ustad Saami ontmoetten. Saami wordt algemeen beschouwd als de allerlaatste meester van de khayal (Arabisch voor "verbeelding"), een pre-islamitische voorganger van de bekende Pakistaanse qawwali muziek. Omdat zijn muziek pre-islamitisch van oorsprong is wordt zijn werk in het streng islamitische Pakistan door veel extremisten als haram of onrein beschouwd, maar toch hoopt de meester zijn erfenis alsnog door te geven. Saami, wiens naam zich laat vertalen als "horen" beweert dat het bij zingen vooral om luisteren gaat. Bij het zingen gebruikt hij voortdurend zijn handen bijna alsof hij zijn stembanden bespeelde als een theremin. Saami slaagt erin om daarbij een spectrum van maar liefst 49 verschillende noten te creëren; een serieus verschil met de zeven waarmee wij het in het Westen moeten doen! Het hele album werd opgenomen in één enkele nachtelijke sessie waarbij de aanwezige muzikanten onophoudelijk paan (een preparaat dat betelbladeren combineert met betelnoten en in Zuid-Azië, Zuidoost-Azië en Taiwan op grote schaal wordt gekauwd om zijn stimulerende en psychoactieve effecten) kauwden tot hun tanden vuurrood kleurden. Het leverde 5 tracks op met steeds het harmonium of traporgel (destijds geïntroduceerd in Azië door christelijke missionarissen en lang verboden op de Indische en latere Pakistaanse radio) in de hoofdrol en als absoluut orgelpunt de bijna twintig minuten durende afsluiter Longing. Bezwerend eerbetoon aan een verdwijnende muziektraditie!

Lees verder

Echoes Of Zoo - First Provocations EP

Echoes Of ZooEchoes Of Zoo is het nieuwe project rond saxofonist Nathan Daems (Black Flower, Ragini Trio, Antwerp Gipsy-Ska Orkestra, Nathan Daems Quintet…), die zich voor de gelegenheid laat bijstaan door jazzgitarist Bart Vervaeck (Nathan Daems Quintet, Compro Oro, The Tubs, Paola Marquez…), bassist Lieven Van Pée (Moker, John Ghost, Bardo…) en drummer Falk Schrauwen (Wolf in the Wood, Sysmo, Sylvie Kreusch…). Daems liet zich voor de sound van Echoes Of Zoo, waarin hij psychedelische jazz combineert met een punkattitude, Arabische rock en West-Afrikaanse drumpatronen, inspireren door Rage Against The Machine, één van zijn favoriete bands uit zijn jeugdjaren. De vier nummers op deze toepasselijk getitelde First Provocations EP mogen dan een louter instrumentaal karakter hebben, met titels als Gorilla Guerilla, Killer Whale Show of Cricket Sabotage wil Daems naar eigen zeggen opkomen voor diegenen die geen stem krijgen in de huidige samenleving. Echoes Of Zoo is zeker geen spek naar ieders bek, maar weet op zijn minst genoeg te intrigeren zodat je blijft luisteren. Vakwerk dus, zoals we dat ondertussen van Daems en de zijnen gewend zijn. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Lees verder

De 10 strafste wereldmuziek albums van 2018

Er gaat hier geen jaar voorbij zonder dat karre­vrachten albums de weg naar de genadeloze tropicalidad.be testbank vinden. Uit die massa nieuwe muziekjes visten we net zoals vorig jaar de tien strafste plaatjes. Hier zijn ze dan, in geheel willekeurige volgorde:

Seun Kuti & Egypt 80
Black Times
Seun Kuti & Egypt 80 / Black Times Eersteklas revolutionaire afro-groove made in Belgium, want opgenomen in de Brusselse Jet Studio! U hoeft maar naar de hoes van deze Black Times te kijken om te beseffen dat Seun Kuti op dit album alle revolutionaire registers opentrekt. video
BCUC
Emakhosini
BCUC / Emakhosini Deze zevenkoppige bende ongeregeld uit Soweto mixt Zuid-Afrikaanse muziek uit de shebeens, de lokale kerktraditie en traditionele rituelen met funk, raps en een rock-'n-roll attitude, een sound die ze zelf "Africangungungu" doopten. video
Baloji
137 Avenue Kaniama
Baloji / 137 Avenue Kaniama Baloji is de afgelopen jaren steeds verder de Kongo-stroom opgevaren en is ondertussen helemaal naar Lubumbashi in het zuiden van de Democratische Republiek Congo afgezakt. Absoluut meesterwerk! video


Lees verder

Jaune Toujours - Europeana

Jaune ToujoursSommige bands en artiesten zijn in het huidige politieke en sociale klimaat haast een anachronisme geworden en dat zowel muzikaal als inhoudelijk. Neem nu het Brusselse Jaune Toujours, dat al ruim twintig jaar een eigenzinnige koers blijft varen en met 'Europeana' na meer dan vijf jaar nog eens een nieuwe langspeler presenteert (collector's box '20sth' uit 2017 even buiten beschouwing gelaten). De titel van dit album verwijst naar de Europese actualiteit van de afgelopen tijd (van het dagelijkse fileleed op de Brusselse ring in 'Veiculo Longo', over het politieke circus in ons land in 'Cinema Politika' en 'Refugees Welcome', een muzikaal hart onder de riem voor Burgerplatform ter Ondersteuning van Vluchtelingen/Plateforme Citoyenne de Soutien aux Réfugiés, de honderden vrijwilligers die nu al maanden de gestrande "transmigranten" aan het Brusselse noordstation opvangen, tot 'Funky Brussels', een eerbetoon aan de thuisbasis van de band en een muzikaal antwoord op de befaamde "hellhole" opmerking van de Amerikaanse president Trump of de uithaal over dansende moslims van Jan Jambon na de aanslagen in Brussel en Zaventem, en 'Même Pas Peur', een reactie op de geleidelijke normalisatie van terreurniveaus 1, 2, 3 en 4 en de voortdurende aanwezigheid van gewapende militairen in de straten, of nog 'Alles Normaal', met een stuk tekst die in het licht van de huidige klimaatmarsen toch mag tellen: "We kijken gewoon recht voor ons uit. De helft van de wereld verzuipt. Voor de rest is alles normaal."), waar Jaune Toujours in de tracks op 'Europeana' veelvuldig naar verwijst, maar is tegelijk een gevolg van de Canadese tournees van de band waarbij de lokale bevolking in de muziek van deze band uit "The Old Continent" zowel iets vertrouwds als exotisch herkende. In analogie met de americana uit de Verenigde Staten kwam Jaune Toujours dus op de proppen met een eigen muziekgenre dat ze europeana doopten en waarin ze vlotjes genres als Balkan-fanfare (het instrumentale 'Balkan Khan'), ska ('Ska-Man'), reggae ('Alles Normaal'), rock, jazz ('Même Pas Peur'), zydeco ('Cinema Politika'), funk ('Funky Brussel') en Afrikaanse invloeden ('Refugees Welcome') door elkaar mixen en voortdurend afwisselen tussen Engels, Frans en Nederlands. Wat de visuele presentatie van 'Europeana' betreft pakt de band deze keer serieus uit, want het album wordt verspreid met bijhorend fotoboek op LP-formaat vol werk van drummer Théophane Raballand. Eigenzinnige wereldmuziek recht uit het hart van Europa maar zonder taal- of andere grenzen!

Lees verder

Electric Circus - Canicola

Electric CircusCanicola (Italiaans voor 'hittegolf') is de derde langspeler van Electric Circus, een band uit het Italiaanse Trentino die in 2013 begon als trio, maar ondertussen uitgroeide tot een kwintet. Hun instrumentale repertoire is een aanstekelijke mix van jazz (J'n'I, afsluiter Wendy's Tune), funk, blues (Troll Track), en invloeden uit genres als afrobeat (Out Of Africa, en vooral Mr. P.U.), Ethio-jazz (ABBA, Kandinskij) en reggae/dub (Malibu). Licht psychedelische instrumentale jazzy wereldmuziek om je bij op te warmen op kille winterochtenden.

Lees verder

ERROR 404 Band Not Found - Schmetterling

ERROR 404 Band Not FoundQua originaliteit kan bandnaam ERROR 404 Band Not Found alvast tellen. De tienkoppige Zwitserse brassband uit Basel verwijst ermee naar de fameuze ERROR 404 die je te zien krijgt als een ingegeven URL geen resultaat oplevert. Op Fish Dich, het debuut van de band die in 2012 werd opgericht door sousafoonspeler Victor Hege, waren al een aantal nummers terug te vinden waarin de Dominicaanse rapster Jennifer Perez aka. La Nefera ("Nefer" is een oud Egyptisch woord dat "innerlijke en uiterlijke schoonheid" betekent, en werd vaak gebruikt in namen voor vrouwen. De naam "Nefera" is waarschijnlijk een verwijzing naar Nefertiti, de beroemdste Egyptische koningin na Cleopatra.) te horen was, en die lijn trekt de band op opvolger Schmetterling, Duits voor "vlinder" en een verwijzing naar de metamorfose die ERROR 404 Band Not Found de afgelopen jaren onderging. Op Schmetterling een aanstekelijke mix van Amerikaanse brass band muziek, Balkan-fanfare (Tennis Contest), hip-hop (ADHS, de Duitse afkorting voor ADHD, waarin ook sousafoonspeler Victor Hege kort in het Frans te horen is) en funk (No Parara), die ons het ene moment wat aan het Amerikaanse Hypnotic Brass Ensemble deed denken (Tennis Contest, dat ergens halverwege wel overvloeit in Balkan-hoempa, 'Popstar' en vooral afsluiter 'Aaah') en elders weer eerder aan het Colombiaanse Choq Quib Town (Gualalepo, Alerta en titelnummer Schmetterling). Zeer aanstekelijke Duitse feestfanfare met een exotisch Latin-kantje!

Lees verder

La Banda del Panda - Rumba Bastarda

La Banda del PandaRumba Bastarda is de derde langspeler van La Banda del Panda, een zeskoppige mestizo-band uit Barcelona. De titel van dit album, waarvoor ze onder andere samenwerkten met Che Sudaka, Oriol Barri, Trast en Las Migas, vat de sound van de band perfect samen, want zoals ze zelf aangeven: "Onze muziek ontstond in de volkswijken uit een mix van Catalaanse rumba met populaire straatritmes als cumbia, hip-hop en zelfs wat reggaeton.". Rumba Bastarda opent met Alma Cumbia, een feestelijke cumbia waarvoor ze versterking kregen van de veteranen van Che Sudaka. Titelnummer 'Rumba Bastarda' begint als een moderne update van de Catalaanse rumba en vloeit dan over in reggae. Iets klassieker klinkt Manifest, een samenwerking met Oriol Barri, maar voor Que Es Lo Que Quieres kruiden de Barcelonezen hun rumba dan weer bij met invloeden uit de disco en funk, en voor de "cumbia rumbera" in Primavera, een ode aan de lente nodigden ze dan weer zangeres Laura Pagès van Trast uit. In El Barri Es Viu ("de buurt leeft") krijgt de viool van Roser Loscos, lid van vrouwenkwartet Las Migas, de hoofdrol, en Que Sabras Tu De La Vida opent met dezelfde gitaarriff als wereldhit Bamboleo van Gipsy Kings. Stevig afsluiten doen de heren van La Banda del Panda met de punkrock van Foc ("vuur"), een combinatie met Xeic!-frontman Aitor Cugat waarin ook de gralles (een typisch Catalaans aan de hobo verwant blaasinstrument) van Elena Barea en Cristina Curto te horen zijn. Uitstekend mestizo-album dat weer maar eens bewijst dat het genre nog lang niet dood en begraven is!

Lees verder

Ry-Co Jazz - Dansons... avec le Ry-Co Jazz

Ry-Co JazzNadat Radio Martiko eerder al naar het Cairo van de jaren zestig van de vorige eeuw afzakte, moeten we voor Dansons… avec le Ry-Co Jazz naar het Congo-Brazzaville van net na de onafhankelijkheid. Al in de jaren dertig en veertig werd de Cubaanse son enorm populair in Belgisch-Congo en het aangrenzende Frans-Equatoriaal-Afrika dankzij radiostations als Radio Congo Belge, Radio Brazzaville, Radio Leo en Congolia. Aan beide oevers van de Congostroom pikten lokale muzikanten de ritmes op, gaven er een eigen draai aan en creëerden zo wat we vandaag kennen als Congolese rumba. Van bands als OK Jazz, Les Bantous de la Capitale, Rock-a-Mambo en African Jazz verschenen talloze singles op labels als Olympia, Ngoma, Opika, en Loningisa, en ook Ry-Co Jazz (Ry-Co staat voor "rythmes congolais") hoorde tot het beste wat Congo in die periode op muzikaal vlak te bieden had.

Lees verder