Interview met Gyedu-Blay Ambolley @ AB

Interview met Gyedu-Blay Ambolley (AB)ABDankzij Simigwa-Do verwierf de Ghanese veteraan Gyedu-Blay Ambolley wereldfaam voor het produceren van het allereerste rapnummer in de muziekgeschiedenis. Wie de man nog eens live aan het werk wilt zien kan op 16 november aanstaande terecht in 4AD in Diksmuide, maar wij spraken Blay al voor zijn zeer gesmaakte set in de AB-Club begin van dit jaar.

Lees verder

Oumar Konaté - I Love You Inna

Oumar KonatéDeze I Love You Inna mag dan onze eerste kennismaking zijn met het oeuvre van de jonge Malinese gitaarvirtuoos Oumar Konaté, het is alweer de vijfde langspeler die de man opnam voor het Amerikaanse Clermont Music label. In eigen land is Oumar dan ook al een heuse superster met een sound die vooral de Malinese jeugd lijkt aan te spreken. Net zoals op zijn vorige albums liet Oumar zich ook voor deze I Love You Inna' opnieuw flankeren door bassist Dramane Toure (voormalig lead-gitarist bij de Malinese diva Khaira Arby) en drummer/percussionist Makan Camara. Inhoudelijk gaan Oumar's nummers van lichtvoetige liefdesliedjes als het aanstekelijke titelnummer I Love You Inna of opener Houndia ("Gao loopt vol mooie meiden") over dansnummers als Oumar Bakoi of Zankai Hora tot socio-politieke statements als Wa Toto ("het is tijd om ons land herop te bouwen") en het reggaegetinte Almounakaf ("jullie die terreur en vernieling brachten in ons land, scheer je weg!"). Op I Love You Inna zijn eigenlijk geen mindere nummers terug te vinden, maar Oumar excelleert pas echt wanneer hij zijn gitaar eens lekker kan laten huilen zoals in het al genoemde Almounakaf, Koima Djine, waarin Konaté de djinns van Koïma, een dorp in Gao aan de Nigerrivier, oproept om regen te brengen, of nog het stevig rockgetinte Ni Tchilla Sibara ("er is niemand zoals jij"). Een ding staat vast: met Oumar Kounaté is de toekomst van de Malinese muziek verzekerd!

Lees verder

Bibi Ahmed - Adghah

Bibi AhmedDe Nigerese Toeareg-gitarist/vocalist Bibi Ahmed staat vooral bekende als de frontman van Group Inerane, maar voor deze Adghah wist Gregor Samsa, oprichter van het Duitse Sounds Of Subterrania label, de man te overtuigen om het ook een solo te proberen. Het resultaat is een uiterst ingetogen album waarop naast Ahmed's stem vaak niet meer te horen is dan gitaar en wat percussie, instrumenten die Ahmed zelf inspeelde. Bibi leerde zich als kind zelf gitaar leerde spelen, maar werd op latere leeftijd de kneepjes van het vak bijgebracht door de Nigerese grootmeester Abdallah Ag Oumbaduogo. De titel van het album verwijst naar een berg die een kruispunt vormt op de grens tussen Algerije en Niger. In de tracklist lichtvoetige liefdesliedjes als Tamiditin Aïcha of Tamiditin Janette (een ode aan Bibi's echtgenote), maar ook socio-politiek geïnspireerde tracks als I Fitilan en Lucia Taura (over de ontvoogdingsstrijd van de Toearegs in Niger), of Marhaba en La La La, waarin hij respectievelijk de Libische vluchtelingen welkom heet in Niger en zijn eigen landgenoten waarschuwt om te bezinnen vooraleer de levensgevaarlijke tocht richting Europa aan te vatten. Intieme woestijnparel.

Lees verder

Alefa Madagascar!: Salegy, Soukous & Soul From The Red Island 1974-1984

Alefa Madagascar!Voor deze Alefa Madagascar!: Salegy, Soukous & Soul From The Red Island 1974-1984, doken de uit Mauritius afkomstige Percy Yip Tong en het Réunionse deejay-collectief La Basse Tropicale in de archieven van Malagassische labels als Discomad van Jean-François de Comarmond en Kaiamba van Charles Maurin Poty. Het resultaat is een 18 tracks tellende compilatie vol nummers uit de periode tussen 1974 en 1984. In Madagaskar had je in die periode natuurlijk de eigen salegy, een genre gekenmerkt door zijn typerende snelle 6/8 en 12/8 ritmes (op Alefa Madagascar! onder andere gestalte gegeven door Roger Georges' Mama, Jean Kely et Basth's Andosy Mora of Tokatoka van Kaiamba Orchestra, al klinken de nummers van die twee laatsten door het gebruik van het Hammond-orgel wat als een Malagassische versie van The Doors), maar dankzij de radio sijpelden invloeden uit Congo, Mozambique, Zuid-Afrika en Kenia ook het muzikale landschap binnen, en werden ook genres als soul (Ngôma Hoe van Papa James) en soukous (Mahonena van Ny Anjarasoa) een vaste waarde. Een beetje een vreemde eend in de bijt is Izahay Mpamita, een band die teruggreep naar de folklore van het "rode eiland", een sound die de soundtrack vormde bij de rotaka opstanden begin jaren zeventig van de vorige eeuw (een serie boeren- en studentenrevoltes die in Madagaskar plaatsvonden tussen april van 1971 en mei 1972 en tot de val van de Malagassische Republiek onder leiding van president Philibert Tsiranane leidden). Fascinerende tijdreis naar een muzikale periode in de geschiedenis van Madagaskar die het pad effende voor Malagassische supersterren als Jaojoby, D'Gary en Lego!

www.strut-records.com

Miriam Makeba - Pata Pata: Definitive Remastered Edition

Miriam MakebaSommige albums zijn zo iconisch dat ze nog weinig introductie behoeven. Neem nu deze Pata Pata, het internationale doorbraakalbum van Mama Africa Miriam Makeba dat origineel in 1966 verscheen op het Amerikaanse Reprise Records label en waarvoor ze begeleid werd door Harry Bellafonte, ondertussen al tientallen keren heruitgegeven. Strut Records koos er voor deze Pata Pata: Definitive Remastered Edition voor om zowel de mono- als stereoversies van de nummers in de tracklist op te nemen, iets wat vooral echte audiofielen zal plezieren, maar niet meteen een enorme muzikale meerwaarde oplevert. De Engelstalige nummers op Pata Pata (What Is Love, Ring Bell, Ring Bell) klinken na zoveel jaren wat naïef en gedateerd (lees: ademen nog de onschuld van de flowerpower beweging), maar Makeba's nummers in het Xhosa hebben de tand des tijds wonderwel doorstaan. Een uitzondering op het voorgaande is wellicht het atmosferische West Wind, dat later nog gecoverd werd door Nina Simone.

Lees verder

Interview met Dub Colossus @ Reggae Geel

Interview met Nick 'Dubulah' Page (Dub Colossus) @ Reggae Geel — foto © Fabrice De SmedtReggae GeelNick 'Dubulah' Page, de drijvende kracht achter Dub Colossus had de afgelopen jaren af te rekenen met serieuze gezondheidsproblemen en dus werd het noodgedwongen wat stil rond zijn muzikale hobby­project. Met Dr Strangedub, Or How I Learned To Stop Worrying And Dub The Bomb staat Dub Colossus er nu echter weer helemaal. Hoog tijd dus voor een diepgaand gesprek over deze fascinerende Jamaicaans-Engels-Ethiopische kruisbestuiving!

Lees verder

Dub Colossus - Dr Strangedub, Or How I Learned To Stop Worrying And Dub The Bomb

Dub ColossusHet was wat stil geworden rond Dub Colossus, het hobbyproject van Nick 'Dubulah' Page. Met goede redenen trouwens: de man kreeg af te rekenen met serieuze gezondheidsproblemen en besloot daarna om dat nieuwe album volledig zelf te financieren en een crowdfundingactie op touw te zetten. Voor Dr Strangedub, Or How I Learned To Stop Worrying And Dub The Bomb, een titel die in het licht van Dubulah's eigen situatie natuurlijk wel kan tellen, maar die natuurlijk ook een knipoog is naar Dr Strangelove or: How I learned To Stop Worrying and Love the Bomb, de cultklassieker van Stanley Kubrick uit 1964 met Peter Sellers in de hoofdrol, en volgens Page: "…a reflection on the strange Trumpanonic-Brexiting coldwar 3 weirdness presently ongoing…", herwerkte Nick zes tracks uit Addis To Omega (titelnummer Addis To Omega, Keep On Rocking, Fight Back, Orpheus Underground, Family Man en A Voice), stuk voor stuk uitstekende dubversies van de vocal cuts op het vorige album, en voegde daar nog eens acht nieuwe composities aan toe.

Lees verder

BaBa ZuLa - Derín Derín

BaBa ZuLaAls we de dubbele compilatie XX uit 2017 even buiten beschouwing laten, is deze Derín Derín (Turks voor "diep, diep") de eerste langspeler van het Turkse muzikale rebellencollectief BaBa ZuLa in zowat 5 jaar. Wij mogen hun mix van Turkse psychedelica, Anatolische folk met invloeden uit de Duitse krautrock dan beschouwen als een rebelse muzikale anti-beweging in het Turkije van Erdogan, maar zelf zien de leden van BaBa ZuLa hun muziek eerder als kunst, zoals oprichter, vocalist en saz-speler Osman Murat Ertel verklaart: "Art is our language. We're an art group! My father and my uncle were artists. I grew up watching and hearing them. I learned that the barriers between (different) areas of art can be broken. I think there's a consciousness awakening, but it will take time to grow. We keep pushing!". Het instrumentale gedeelte van dit album evolueerde uit muziek die BaBa ZuLa componeerde voor een documentaire over valken: "We learned a lot about the birds while we were making the soundtrack. After we'd completed it, we began to think about new layers and elements we could add.". Het recept van de band is doorheen de jaren alsmaar meer gelaagd geworden. Zo werkte de band voor XX nauw samen met dubmeester Mad Professor en is dus ook dat genre deel gaan uitmaken van de sound van BaBa ZuLa.

Lees verder

Habib Koite - Kharifa

Habib KoiteZowat vijfentwintig jaar na zijn langspelerdebuut Muso Ko en vijf jaar na voorganger Soô is de Malinese bard Habib Koite terug met Kharifa. De sound van Koite is doorheen de jaren duidelijk verfijnder geworden, maar aan de formule werd weinig of niet gemorreld. Wat op Kharifa (Bambara voor "wat we je toevertrouwen", een oproep aan elk individu om zijn of haar verantwoordelijkheid op te nemen in de samenleving) dan ook vooral opvalt zijn de samenwerkingen met onder andere Toumani Diabate (wiens kora te horen is in Forever), Amy Sacko, de echtgenote van Bassekou Kouyate en lead-vocaliste in diens band Ngoni Ba, maar ook Koite's neef M'Bouillé Koite en Habib's zoon Cheik Tidiane Koite, of nog de Guineese gitaarlegende Sekou 'Bembeya' Diabaté (medeoprichter van het legendarische Bembeya Jazz, wiens slidegitaar te horen is in Forever). Veteraan Boubacar Traore is dan wel niet te horen op Kharifa, maar schreef mee aan Ntolognon (dat zich toepasselijk laat vertalen als "vriendschap").

Lees verder

Tinariwen - Amadjar

TinariwenHet verhaal achter deze Amadjar (Tamasheq voor "onbekende bezoeker") begint in oktober 2018 op het Taragalte Festival voor nomadische culturen in de Marokkaanse Sahara. Na hun set op het festival reden de leden van Tinariwen meteen door richting Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië, een trip van bijna twee weken. Elke avond hield de karavaan ergens halt en begonnen de verschillende muzikanten onder de prachtige open sterrenhemel te werken aan de fundamenten voor deze langspeler. Eenmaal op hun bestemming trokken ze twee weken lang de Mauritaanse woestijn in vergezeld door de Moorse griot Noura Mint Seymali en haar echtgenoot, gitarist Jeich Ould Chigaly.

Lees verder

Marcos Valle - Sempre

Marcos ValleSempre mag dan een splinternieuwe langspeler van de Braziliaanse veteraan Marcos Valle zijn, dit album klinkt alsof het in de jaren zeventig of tachtig van de vorige eeuw geproduceerd werd. Voor de juiste sound haalde Valle onder andere Azymuth-bassist Alex Malheiros, trompettist Jesse Sadoc, al jaren één van zijn vaste muzikale kompanen, en percussionist Armando Marcal aan boord. Het geheel werd dan ook nog eens geproduceerd door Daniel Maunick (zoon van Incognito-frontman Bluey). Het resultaat is een langspeler vol vintage klinkende disco (opener Olha Quem Tá Chegando), cosmic samba (Odisséia) en late-night jazz-funk (Odisséia, het bijna als West-Coast funk klinkende Distância), met als orgelpunt het negen minuten durende Odisséia dat van jazz-funk langzaam evolueert naar psychedelische samba. Sempre telt 9 nieuwe tracks en besluit met instrumentale versies van Alma en Minha Romã. Braziliaanse samba-disco-funk voor de eeuwigheid!

www.faroutrecordings.com

Ekiti Sound - Abeg No Vex

Ekiti SoundMet Ekiti Sound creëerde de in Londen gevestigde Nigeriaanse muzikant, vocalist en producer Leke 'Chif' Awoyinka een muzikale dialoog tussen twee wereldsteden: Londen en Lagos. Die dualiteit zet zich zowel inhoudelijk als stilistisch door over het hele album, want Abeg No Vex (pidgin-Engels voor: "Don't be angry!" of "Wees niet boos!") gaat niet enkel over Londen versus Lagos, maar ook over yin versus yang, universitair tegenover ongediplomeerde, straatcultuur versus haute couture, en zelfs het platteland van Nigeria (de naam van het project is een knipoog naar Ekiti, de staat in het zuidwesten van Nigeria waar Leke's vader vandaan komt) versus de chaos van de grootstad Lagos (waar Chif's moeder woonde). Chif pendelt al jaren heen en weer tussen de twee steden en werkte nog een tijdje als sound editor in Nollywood, de bloeiende filmindustrie in Nigeria, de bekende Pinewood Studios in het Verenigd Koninkrijk, en is de drijvende kracht achter de Lagos Music Conference, de eerste internationale Afrikaanse muziekbeurs. Leke omschrijft Abeg No Vex als: "…the soundtrack to the new diaspora, actively creating a new narrative for the modern African experience with a global perspective." waarvoor hij zowel inspiratie putte uit squat parties in Oost-Londen als sessies in Fela Kuti's Shrine in Ikeja.

Lees verder

Arrels De Gràcia - Remena, Nen!

Arrels De GràciaDe nummers op deze Remena, Nen! (vrij vertaald uit het Catalaans: "dans kind!") behoren tot het collectieve geheugen van de Catalanen en gaan tot wel drie of vier generaties terug. In hun oorspronkelijke vorm doken ze voor het eerst op in de jaren twintig van de vorige eeuw, vereeuwigd door artiesten als Pilar Alonso en Mercè Serós en werden in 1970 nieuw leven ingeblazen op het album Remena Nena van Guillermo Motta. Arrels De Gràcia (Catalaans voor "wortels in Gràcia", verwijzend naar het district Gràcia, een stadsdeel van Barcelona dat een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van de rumba catalana), een band rond voalist/gitarist Jonatan Ximenis, bassis Tony Reyes, Núria Garcia op viool, Laura Santos, Chiqui Amaya en Fanny Hebrard op backing vocals en Jack Chakatanga op gitaar en percussie, nam het album vol evergreens nu opnieuw op en stak de nummers met de toestemming van Motta in een rumba catalana jasje. Stukje Catalaanse muziekgeschiedenis in een aanstekelijk nieuw jasje!

www.satelitek.com | www.xmd.nl

Dhoad - Times Of Maharajas

DhoadDhoad is een kleurrijke zigeunerfanfare uit de deelstaat Rajasthan in het noordwesten van India grenzend aan Pakistan, vernoemd naar de maharadja's (vertaald uit het Sanskriet: "grote heersers") die er eeuwenlang de plak zwaaiden (zie ook de titel van dit album). Bandleider en tabla-speler Rahis Bharti kreeg zijn muzikale erfenis met de paplepel mee van zijn vader Ustad Rafeek, die op zijn beurt het vak leerde van zijn grootvader Ustad Rasool Buxkhan. Maar de hele familiale muziektraditie gaat wel zeven generaties terug, toen de voorouders van Rahis en zijn broers Teepu Khan (tabla en vocals), Sanjay Khan (lead vocals en harmonium) en Amrat Hussain (tabla), de kost verdienden met het opvrolijken van het hof bij feestelijke gelegenheden als geboortes, trouwerijen en religieuze ceremoniën. In de tracklist zijn dan ook echo's uit die geschiedenis te horen in de vorm van Sona Ra Button Banna, waarin de geboorte van een prins gevierd wordt, Dhanra Saheba Ji, over de aankomst van een bruidsstoet, of Janwariyo (Romantic Peacock), waarin de pauw zowel staat voor de komst van het regenseizoen, een symbool van weelde, als een teruggekeerde geliefde symboliseert. Dat klinkt de ene keer opzwepend (Breathing Under The Water, Janwariyo/Romantic Peacock, afsluiter Begha Ghara Ayo/Maharani Longing For Maharaja) en dan weer bezwerend (Dhanra Saheba Ji/Dream Wedding, Lullaby, Nagar Bêle/Never Let You Go…). Indisch muzikaal werelderfgoed!

www.dhoad.com | www.arcmusic.co.uk

Azmari - Ekera EP

AzmariMet hun Brusselse stadsgenoten van Azmari - Amhaars voor een Ethiopische zanger of muzikant vergelijkbaar met een Europese bard of een West-Afrikaanse griot - hebben de heren van Black Flower er een muzikaal broertje bij! De zeskoppige band werd opgericht in 2015 en stelt met Ekera, een term uit de Ethiopische Oromo-cultuur die verwijst naar het hiernamaals of de onderwereld, een eerste 6 tracks tellende EP voor. Haalde de band aanvankelijk zijn inspiratie nog vooral uit de uitmuntende Ethiopiques-reeks van Francis Falceto, dan liet een concertenreeks in Istanbul hen in de lente van 2018 ook kennismaken met de Turkse psychedelische rock uit de jaren zestig van de vorige eeuw, en deden ook instrumenten als de ney en de ba%u011Flama of saz hun intrede in het repertoire van Azmari. Ondertussen citeren ze bands en artiesten als Okay Temiz, Herbie Hancock, Cymande, The Heliocentrics, Fela Kuti, John Berberian en The Soul Jazz Orchestra als lichtende voorbeelden.

Lees verder

Danças Ocultas - Dentro Desse Mar

Danças OcultasHet Portugese accordeonkwartet Danças Ocultas viert dit jaar zijn dertigjarige bestaan en dan willen muzikanten hun horizonten wel eens verruimen. Dat mag u in het geval van deze Dentro Desse Mar (Portugees voor "in deze zee") zeer letterlijk nemen, want voor dit album sloegen Artur Fernandes, Filipe Cal, Filipe Ricardo en Francisco Miguel São niet alleen de handen ineen met de Braziliaanse cellist, componist en producer Jaques Morelenbaum, jazzdrummer Robertinho Silva, percussionisten Marcelo Costa, Paulo Braga en Marcos Suzano, pianist David Feldman, gitaristen Lula Galvão en Rogério Caetano, mandoline en cavaquinho-speler Luis Barcelos en vocalisten Zelia Duncan, Carminho en Dora Morelenbaum, maar voor de opnames trok het viertal ook naar de Caso do Mato Studios in Rio de Janeiro. Het resultaat is een grotendeels instrumentaal album waarmee Danças Ocultas een muzikale brug slaat tussen Lissabon en Rio de Janeiro, cultureel nauw verwant, maar van elkaar gescheiden door de enorme Atlantische Oceaan, maar: "An ocean is also a sea of sounds and the instrument can be our ship.". Fascinerende Portugees-Braziliaanse accordeon 2.0 trip, die de ene keer klinkt als een filmische soundscape (opener Azáfama, Caixinha De Música), vervolgens de neo bossa toer opgaat (As Viajantes met Zelia Duncan), dan weer als heerlijk melancholische fado (O Teu Olhar met Carminho), of speels zoals in Búzios of Sorriso.

Lees verder

Gili Yalo - Made In Amharica EP

Gili YaloNa het succes van zijn vorig jaar verschenen titelloze debuutalbum, sloeg Gili Yalo voor deze Made In Amharica EP de handen in elkaar met Niles City Sound, een Amerikaans productieteam bestaande uit Josh Black, Austin Jenkins en Chris Vivion. De titel van de EP is dan ook een woordspeling waarmee Yalo naar het Amhaars, de lingua franca in Ethiopië, verwijst, maar die tegelijk kan gelezen worden als "made in America". In de tracklist 4 nummers, waarvan de Engelstalige afsluiter Heart Of Gold ons iets minder lag, maar ook Sew Lesew, over het tonen van menselijkheid tegenover anderen, waarin Gili verwijst naar de huidige vluchtelingencrisis, landsgrenzen en discriminatie van nieuwkomers (iets wat hij als Ethiopische migrant in Israel zelf aan den lijve mocht ondervinden), en tenslotte ook nog Zelel Zelel, een cover van het gelijknamige nummer dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw een grote hit was voor Aregahegn Worash en verhaalt over twee ex-geliefden die elkaar opnieuw treffen op de dansvloer. Heerlijk tussendoortje van onze favoriete Falasha!

Lees verder

Newen Afrobeat - Curiche

Newen AfrobeatOndergetekende leerde de Chileense afrobeat van Newen Afrobeat in 2017 kennen dankzij de release van de 2 tracks tellende Newen Plays Fela EP, maar nu is de vijftienkoppige band terug met Curiche, een nieuw 7 nummers tellend album. Die titel betekent "zwarte mensen" in het Mapudungun, de taal van de inheemse Mapuche-bevolking in Chili, en in het gelijknamige nummer belicht de band de verborgen of toch weinig bekende geschiedenis van de zwarte minderheid in Chili. Ook Chaltumay ("bedankt") is Mapudungun en een ode aan de bedreigde traditionele Mapuche-cultuur. Maar zoals de prachtige hoesafbeelding al illustreert (een werk van de Chileense tattoo-artieste Camila Fuentes) is Curiche ook een eerbetoon aan de vrouw geworden, gestalte gegeven door lead vocaliste María Francisca Riquelme (sowieso al een zeldzaamheid op afrobeatgebied) en gekristalliseerd in het nummer Cantaros ("kleien potten"), een eerbetoon aan het vrouwelijke gesymboliseerd door water als essentieel levenselement. Politiek wordt het dan weer in Open Your Eyes, een samenwerking met afrobeat-veteraan Oghene Kologbo waarin de band pijnlijke paralellen blootlegt tussen de ongelijkheid, corruptie en werkloosheid op het Latijns-Amerikaanse continent en in Afrika. Newen Afrobeat weet die intercontinentale paralellen ook prima muzikaal te vertalen en levert met Curiche wederom een uitstekende afrobeatrelease af!

BCUC - The Healing

BCUCMet deze The Healing, die net als zijn vorig jaar verschenen voorganger Emakhosini amper drie tracks telt (waaronder twee stomende composities van 16 en 19 minuten), zorgt de Zuid-Afrikaanse wervelstorm BCUC (Bantu Continua Uhuru Consciousness) onder leiding van frontman Zithulele 'Jovi' Zabani Nkosi voor een passend sluitstuk van een trilogie die in 2016 begon met Our Faith. Als afstammelingen van stammen als de Zoeloes en Shona, die muziek als therapie zien, speelt BCUC vanuit het ancestrale axioma dat muziek de kracht heeft om onze geest te helen door ons lichaam te bevrijden. Nieuw is dat BCUC voor The Healing ook twee gasten uitnodigde: in Sikhulekile kreeg de saxofoon van Femi Kuti een prominente plaats en de stem van de Amerikaanse rapper, singer-songwriter en slam-poëet Saul Williams duikt dan weer op in afsluiter Isivunguvungu. Zithulele vat het allemaal zelf nog het best samen: "We are the original spirit of jazz, we are the foundation of rock'n'roll! My magic flow is contagious, it's nothing like pop music, it's something that grows inexorably in you!".

Lees verder

AKA Trio - Joy

AKA TrioNa het soloalbum 22 Strings en de samenwerkingen met de Welshe harpiste Catrin Finch en de Cubaanse pianist Omar Sosa, sloeg de Senegalese kora-meester Seckou Keita deze keer de handen ineen met de Italiaanse gitarist Antonio Forcione en de Braziliaanse percussionist Adriano Adewale, voor een project dat ze AKA Trio doopten. AKA staat natuurlijk voor "also known as" of "ook bekend als", gebruikt om aan te geven dat iemand een pseudoniem gebruikt in plaats van zijn echte naam, maar het had ook bijna een acroniem kunnen zijn van de eerste letters van de namen van dit trio (Antonio, Keita en Adewale). Het verhaal van AKA Trio begon al in 2011, toen het drietaal vijf shows uitverkocht tijdens het befaamde Edinburgh Festival. Seckou kan zich die eerste concerten nog zo voor de geest halen: "It was powerful, an amazing concept in a way - ideal musicians, ideal talent. The joy of feeling secure with the musicians you play with, not worrying that a note will be left hanging. The security of three people feeling like seven on stage. And the joy of knowing that your smile is out there, in the audience.". Alle drie hebben ze het graag over de vrijheid binnen AKA Trio of betrokkenheid zoals Adriano het noemt: "We put the music first. It's not about me or him; it's about the music we make. That's the healer. And it's funny, from different countries, from different experiences, we've almost reached the same intensity. The same answer. To have three people from three different continents, really like a family, in harmony, and doing it, it speaks for itself. There's nothing more to be said."

Lees verder