Win een duo-ticket voor Omara Portuondo @ OLT Rivierenhof

 Deurne, 08 augustus

Win een duo-ticket voor Omar Souleyman @ OLT Rivierenhof

 Deurne, 01 augustus

AKA Trio - Joy

AKA TrioNa het soloalbum 22 Strings en de samenwerkingen met de Welshe harpiste Catrin Finch en de Cubaanse pianist Omar Sosa, sloeg de Senegalese kora-meester Seckou Keita deze keer de handen ineen met de Italiaanse gitarist Antonio Forcione en de Braziliaanse percussionist Adriano Adewale, voor een project dat ze AKA Trio doopten. AKA staat natuurlijk voor "also known as" of "ook bekend als", gebruikt om aan te geven dat iemand een pseudoniem gebruikt in plaats van zijn echte naam, maar het had ook bijna een acroniem kunnen zijn van de eerste letters van de namen van dit trio (Antonio, Keita en Adewale). Het verhaal van AKA Trio begon al in 2011, toen het drietaal vijf shows uitverkocht tijdens het befaamde Edinburgh Festival. Seckou kan zich die eerste concerten nog zo voor de geest halen: "It was powerful, an amazing concept in a way - ideal musicians, ideal talent. The joy of feeling secure with the musicians you play with, not worrying that a note will be left hanging. The security of three people feeling like seven on stage. And the joy of knowing that your smile is out there, in the audience.". Alle drie hebben ze het graag over de vrijheid binnen AKA Trio of betrokkenheid zoals Adriano het noemt: "We put the music first. It's not about me or him or him; it's about the music we make. That's the healer. And it's funny, from different countries, from different experiences, we've almost reached the same intensity. The same answer. To have three people from three different continents, really like a family, in harmony, and doing it, it speaks for itself. There's nothing more to be said."

Lees verder

Hama Sankare - Niafunke

Hama SankareVoor de opvolger van Ballébé: Calling All Africans, zijn vorig jaar verschenen debuut bij Clermont Music, koos de Malinese vocalist en kalebaspercussionist Hama Sankare voor een eerbetoon aan zijn geboortedorp Niafunke, waar trouwens ook collega's Yoro Cisse (djurkel) en Afel Bocoum (vocals) vandaan komen en dat echt op de kaart werd gezet door de Malinese muzieklegende Ali Farka Touré. Ook te horen op Niafunke zijn nog gitarist/vocalist Oumar Konate (wiens eigen nieuwe soloalbum we u weldra op deze pagina's zullen presenteren), Dramana Toure (bas), Makan Camara (drums en percussie) en Sekou Toure (vocals). Het meest tot onze verbeelding sprak de funky opener Dewel Wegé, waarin Hama oproept steeds de nodige waardigheid en zelfrespect in acht te nemen, Remobe, een ode aan het belang van de landbouw waarin de gitaar van Oumar Konate heerlijk doorklinkt, en het naar Toeareg-blues nijgende Solane, een oproep voor meer verdraagzaamheid in de wereld. Uitstekende Malinese productie!

Lees verder

Pulo NDJ - Desert To Douala

Pulo NDJTsjaad is zo één van die Afrikaanse staten die muzikaal grotendeels een blinde vlek gebleven zijn op de wereldmuziekkaart, maar daar wil Pulo NDJ nu verandering in brengen. Het avontuur van deze zeskoppige band begon in mei van vorig jaar toen de New Yorkse DJ Nickodemus op uitnodiging van HAPE Collective (een platform dat culturele uitwisseling aanmoedigt door middel van baanbrekende muzikale ontmoetingen) afreisde naar de Tsjadische hoofdstad Ndjamena om er een groep getalenteerde jongvolwassenen uit Tsjaad, Kameroen, Togo en Congo DJ-technieken en elektronische muziekproductie aan te leren. De groep trok zich uiteindelijk terug in een door Josué Buosi aka djbuosis en Nickodemus in elkaar gestoken pop-up studio en het resultaat is deze 11 tracks tellende Desert To Douala.

Lees verder

Las Migas - Cuatro

Las MigasNormaal gesproken behoort flamenco niet echt tot het kennisdomein van ondergetekende, maar voor de verfrissende sound van Las Migas maken we graag een uitzondering. Het Barcelonese vrouwenkwartet viert met Cuatro niet alleen zijn vijftiende verjaardag, maar het album is tegelijk ook de vierde langspeler van de vierkoppige band. Voor Cuatro namen de dames samen met producer Sebastian Marlin acht nummers uit hun vorige albums, Reinas Del Matute (2010), Nosotras Somos (2012) en Vente Conmigo (2016), opnieuw onder handen en voegden daar met Alli Te Esperare en La Maleta nog twee nieuwe nummers aan toe. Bandnaam Las Migas (letterlijk vertaald uit het Spaans: "de kruimels", maar ook de naam van een Spaans gerecht, oorspronkelijk een ontbijtschotel gemaakt van restjes brood of tortas, maar uitgegroeid tot een hip voorgerecht dat wordt geserveerd in veel Spaanse restaurants en waarvan de ingrediënten variëren van provincie tot provincie) verwijst naar de sound van de band waarvoor de vier dames vlotjes de Spaanse flamencotraditie bijkruiden met invloeden uit pop, jazz, rumba catalana en meer. Uiterst genietbare Spaanse flamenco 2.0 met een feministisch kantje.

Lees verder

Interview met Antibalas @ Het Depot

Interview met Antibalas (Het Depot)Het DepotIn april van dit jaar vierde de Amerikaanse afrobeatformatie Antibalas zijn twintigste verjaardag met een stomend concert in het Leuvense Depot. Wie er toen niet bij kon zijn kan deze zomer herkansen, want de New Yorkers spelen op 2 augustus in Brugge in het kader van het Moods! festival aldaar. Als voorafje nog volgend diepgaand gesprek dat we met saxofonist Martin Perna en vocalist/percussionist Duke Amayo hadden net voor de show in Leuven.

Lees verder

KOKOKO! - Fongola

KOKOKO!Bij het beluisteren van deze Fongola, het debuutalbum van de nieuwste Congolese revelatie KOKOKO!, moesten wij spontaan aan gelijkaardige "congotronics" projecten als Staff Benda Bilili, het daaruit voortgevloeide Mbongwana Star of de pioniers van Konono N°1 denken, maar net zoals elk van die bands toch een eigen unieke sound en verhaal had, is dat ook bij KOKOKO! het geval. Het avontuur van KOKOKO! begon in 2016 toen de Franse synthesizer specialist en producer Débruit (die wij in 2013 leerden kennen dankzij zijn samenwerking met de Soedanese zangeres Alsarah) in Kinshasa was om opnames te maken voor de soundtrack van Systčme K (een documentaire van Renaud Barret over de levendige street art scene in de Congolese hoofdstad) er kennismaakte met Makara Bianko, een charismatische vocalist uit de Lingwala buurt, die er elke avond optrad met zijn dansers, zingend en dansend over elektronische loops, en Boms Bombolo, Dido Oweke, Love Lokombe en Bovic Mwepu, een aantal doe-het-zelvers uit de Ngwaka-wijk die experimenteerden met zelf in elkaar geknutselde instrumenten zoals een eensnarige gitaar gemaakt van een remkabel van een fiets en een leeg poedermelkblik. Débruit hoefde niet meer te doen dan beide groepen samenbrengen en KOKOKO! was geboren.

Lees verder

Interview met Amparanoia @ AB

Interview met Amparanoia (AB)Anciènne BelgiqueMeer dan twintig jaar na de release van El Poder De Machin, het debuutalbum van de band dat destijds voor een muzikale aardverschuivving zorgde in Spanje, staan Amparanoia er opnieuw. Hoog tijd voor een terugblik met frontvrouw Amparo Sanchez dus. Wij spraken haar net voor haar concert in de Brusselse Ancienne Belgique begin dit jaar, maar wie wil herkansen kan op zondag 30 juli aanstaande terecht op Couleur Café en daarna nog op zondag 18 juli op Polé Polé in Gent!

Lees verder

Olcay Bayir - Rüya: Dream For Anatolia

Olcay BayirDankzij het vernieuwende geluid van artiesten als BaBa ZuLa, Gaye Su Akyol of Altin Gün is Turkse muziek de nieuwe hype op wereldmuziekgebied. Zo rebels en eigenzinnig als voorgaande voorbeelden klinkt de uit Gaziantep in het Anatolische deel van Turkije afkomstige Olcay Bayir nooit, maar toch verenigt ze in haar muziek elementen uit de Koerdische en Turkse folklore met invloeden uit westerse genres (Dolama Dolamayi, dat bijna klinkt als Ierse folk). Rüya werd geproduceerd door Al MacSween en Guiliano Modarelli, beide leden van het world-jazz ensemble Kefaya en zei drukten mee hun muzikale stempel op de songs van Bayir. Op haar zestiende kwam Olcay samen met haar ouders in Londen terecht en de lokale taal onmachtig focuste ze zich op haar muziek om toch enige uitdrukking te kunnen geven aan haar gevoelens.

Lees verder

Seikos - Viaje Al Centro

SeikosSeikos is een negenkoppige band in 2014 opgericht in Sant Feliu de Llobregat, een gemeente vlakbij Barcelona. Afwisselend tussen Spaans en Catalaans brengt de band een stevig feestelijke mix van ska-punk en reggae (en een enkele keer zelfs wat dubstep voor Es Flipante). Zelf omschrijven ze hun muzikale missie dan ook als: "…to get people to take a moment to think only of themselves and disconnect from the frantic and non-empathic society surrounding us, by making them dance and have a good time.". In 2017 was er met Estrictament Personal al een eerste EP, nu gevolgd door dit debuutalbum Viaje Al Centro ("reis naar het binnenste"), waarvoor de band een imaginaire kabouter of gnoom verzon die de luisteraar in 11 songs meer inzicht in zichzelf zou moeten geven, gaande van titelnummer en opener Viaje Al Centro, over je bewust zijn van je eigen innerlijk en het zoveel mogelijk te vullen met magische momenten, over żQuienes Somos?, waarin de band aanstipt dat het soms niet slecht is om even stil te staan bij de weg die we in ons leven bewandelen en of de richting die we daarbij inslaan wel de juiste is, tot het belang van altijd jezelf te zijn in afsluiter A La Que Cuente Tres.

Lees verder

Hoodna Orchestra - Ofel

Hoodna OrchestraHoodna Orchestra is een twaalfkoppige Israëlische formatie rond gitarist Ilan Smilan vernoemd naar Hoodna, een bar in Tel Aviv waar ze destijds begonnen te repeteren en hun eerste concerten gaven. Uit het Arabisch laat "hoodna" zich bovendien vertalen als staakt-het-vuren, wat als naam voor een Israëlische band natuurlijk al een statement op zich is. Met Ofel, Hebreeuws voor "duisternis", hun tweede langspeler, wilde de band naar eigen zeggen: "…to "illuminate" the harsh aspect of everyday reality that prevails in Israel and in many parts of the world; feelings of alienation and disconnection, the rupture of the social fabric, intergenerational and socio-economic gaps, the clash of nations and religions, and the strengthening of various political forces that undermine global stability.".

Lees verder

Ifriqiyya Electrique - Laylet El Booree

Ifriqiyya ElectriqueHelemaal ons ding zal Ifriqiyya Electrique wel nooit worden, want daarvoor klinkt hun sound, een mix van de tranceritmes uit het Banga-ritueel van de afstammelingen van Afrikaanse slaven in de oases van het Sjott el-Djerid in Zuid-Tunesië en Westerse electro-punkrock ons toch iets te stevig in de oren. Dat neemt natuurlijk niet weg dat dit een uiterst fascinerend muzikaal experiment blijft. Op deze tweede langspeler, Laylet El Booree (wat zich uit het Ajami, de originele taal van de Hausa-slaven, laat vertalen als "nacht van de waanzin"), focust de band op het afsluitende deel van het Banga-ritueel; het moment waarop de geesten bezit nemen van de lichamen van de aanwezigen. Net zoals dat deel van het ritueel zelf, klinkt dit album dan ook nog rauwer en hectischer dan zijn voorganger. Nieuwkomer in de band is Fatma Chebbi die met haar vocals een vrouwelijke toets toevoegt en, en passant, ook nog vaar wat extra krakeb-percussie zorgt. Zelf omschrijven ze hun muziek als een "postindustrieel ritueel", en dat zouden wij zeker niet beter kunnen samenvatten.

Lees verder

Chiki Lora - Ura

Chiki LoraDe naam Chiki Lora zegt u wellicht niet onmiddellijk iets, maar als we erbij vertellen dat de man in het verleden frontman was bij de formatie Canteca De Macao, gaat er bij liefhebbers van de Spaanse mestizo waarschijnlijk wel een lichtje branden. Met Ura is Lora ondertussen alweer aan zijn tweede soloalbum toe en in de tracklist wisselt hij vlot af tussen reggae (Consuelo, Cantame), funk (opener Caminando, Los Chuchos), salsa (Por Hablar, een duet met Alejandro Gutierrez, frontman van timba-ensemble Habana Abierta), flamenco (titelnummer Tanguillo Del Ura, een samenwerking met Maria Garcia, helft van flamenco-duo Aitor y Maria) en natuurlijk rumba catalana (afsluiter Alai waarin ook wat Baskisch te horen is). Chiki woont ondertussen al enkele jaren in Amurrio, een dorpje ten zuiden van de Baskische hoofdstad Bilbao en albumtitel Ura is dan ook Baskisch voor "water", water dat de dorst lest, kristalhelder, en hoe zuiverder, hoe beter. De mooi geďllustreerde hoesafbeelding van het album, een zogenaamd antropomorf landschap, is het werk van de Spaanse illustrator Maguma en doet wat denken aan het werk van de Italiaanse renaissanceschilder Giuseppe Arcimboldo. Vederlichte poëtische mestizo van een doorwinterde Spaanse singer-songwriter.

Lees verder

Tita Nzebi - From Kolkata

Tita NzebiOndergetekende laat al eens graag een licht schijnen op muziek uit naties die tot nog toe een vrijwel blinde vlek gebleven zijn op de wereldmuziekkaart. Het werk van Tita Nzebi, afkomstig uit het kleine maar olierijke Gabon in Midden-Afrika voldoet zeker aan die omschrijving, maar zoals u wellicht uit albumtitel From Kolkata al kon afleiden, voegt de Gabonese op dit album ook nog een Indische dimensie toe. Tita is afkomstig uit Mbigou, een stadje in het zuiden van Gabon, vlakbij de grens met Congo-Brazzaville, maar begon pas volop op een muzikale carričre te focussen toen ze eind jaren negentig van de vorige eeuw in Parijs terechtkwam. Stilistisch zou u de muziek van Nzebi kunnen vergelijken met die van vrouwelijke collega's als Dobet Gnahore, Fatoumata Diawara of Rokia Traore, maar Tita zingt in het Nzebi, een taal enkel gebruikt door de gelijknamige bevolkingsgroep op het grensgebied tussen Gabon en Congo-Brazzaville. Enkel voor het sociokritische Dictature Inavoué, waarin ze zich uitlaat over de politieke situatie in haar thuisland Gabon, waar "president-voor-het-leven" Omar Bongo meer dan 40 (!) jaar onafgebroken aan de macht was en met de talrijke oliedollars die het land binnenstroomden en zichzelf en zijn getrouwe beloonde, schakelt de zangeres even over op het Frans.

Lees verder

Kanazoé Orkestra - Tolonso

Kanazoé OrkestraMet deze Tolonso (vrij vertaald: "daar waar men feest viert") zorgt Kanazoé Orkestra, de band rond de Burkinese balafonmeester Seydou Diabaté voor een opvolger voor Miriya, hun zeer gesmaakte debuut uit 2016. Tolonso, een rechtstreekse verwijzing naar het geboortedorp van Seydou in Burkina Faso (maar met wat goede wil ook een knipoog naar Toulouse, de Franse thuisbasis van de band) klinkt wellicht iets minder verrassend dan zijn voorganger, maar afwisselend tussen Sambla, Mandingo en Bambara zorgt de band opnieuw voor een stomend West-Afrikaans feestje. De ene keer klinkt dat enigszins jazzy, zoals in opener Dounia, dan weer stevig opzwepend (Tama, een pleidooi tegen het ontvluchten van het Afrikaanse continent zonder hoop of plannen om ooit terug te keren, Nafiguiya, een waarschuwing tegen roddels of "fake news", of nog Bembaliya, een aanklacht tegen de talrijke interne geschillen die veel Afrikaanse naties teisteren) of zelfs een enkele keer met een Latin toets in Tounga.

Lees verder

Coladera - La Dôtu Lado

ColaderaMet La Dôtu Lado ("daar aan de andere kant") stipt het duo Coladera, bestaande uit de uit Belo Horizonte in Brazilië afkomstige zanger en gitarist Vitor Santana en de Portugese vocalist/gitarist Joao Pires, nogmaals aan hoe hip en tegelijk weinig verkend de Kaapverdische muziek wel is. De naam van de band verwijst naar de coladeira, een Kaapverdisch muziekgenre met invloeden uit de Portugese fado en ritmes uit Brazilië en Angola, maar ook batuque en funana komen aan bod en het duo afwisselt tussen Portugees en Kaapverdisch Creools. Voor 'La Dôtu Lado' kregen Vitor en Joao bovendien versterking van percussionisten Marcos Suzano, een Braziliaanse pandeiro-meester (een Braziliaanse versie van de tamboerijn) en de Kaapverdische toeverlaat van de betreurde Cesaria Evora, Miroca Paris die in 2017 zelf al een stevige indruk achterliet met zijn solodebuut D'Alma.

Lees verder

Pixvae - Cali

PixvaeOndergetekende leerde het Colombiaans-Franse combo Pixvae, samengesteld uit leden van de Franse mathrockformatie Kouma en het Colombiaanse Bambazu, gespecialiseerd in traditionele muziek uit de Pacifische regio van Colombia, in 2016 kennen dankzij hun titelloze debuut waarop ze Colombiaanse currulao-ritmes lieten botsen met jazzcore. Deze Cali is het logische vervolg op dat eerste album, en dat zowel muzikaal als visueel. Was op de hoes van het vorige album nog de perzikpalm, waarnaar de band vernoemd werd, zelf afgebeeld, dan prijkt deze keer een gestileerde foto van een tros palmperziken op de voorkant van Cali. De titel van het album verwijst dan weer naar de gelijknamige stad in het zuidwesten van Colombia, de regio waar zowel currulao als salsa grote populariteit genieten. Cali klinkt een stuk minder rock-getint dan debuut Pixvae, maar in acht lange nummers brengt de band de luisteraar langzaam maar zeker opnieuw in een heerlijke trance!

Pixvae komt Cali live voorstellen in de Brusselse Ancienne Belgique op 9 oktober!

www.budamusique.com | www.xmd.nl

Eumir Deodato - Os Catedráticos 73

Eumir DeodatoMet deze Os Catedráticos 73 blijft Far Out Recordings doorgaan op de weg die ze al insloegen met de heruitgave van Ataque, en blijven ze focussen op het werk van Os Catedráticos, het zijproject van de Braziliaanse componist, arrangeur, producer en toetsenist Eumir Deodato. Zoals de titel al suggereert, werd Os Catedráticos 73 in 1973 opgenomen tussen Rio de Janeiro en New York. In Rio werkte Deodato samen met een Braziliaanse ritmesectie bestaande uit Azymuth-drummer Ivan 'Mamăo' Conti, percussiemeester Orlandivo en bassist Sergio Barroso, terwijl in New York de blazers werden toegevoegd. Het resultaat is een pareltje van een album waarin Braziliaanse post-bossanova jazz geďnfuseerd wordt met invloeden uit de Amerikaanse soul en funk. Dat klinkt de ene keer wat als een Hollywoodsoundtrack uit dezelfde periode (opener Arranha Ceu/Skyscrapers zou zo bij een achtervolgingsscene gepast hebben), en elders weer eerder als gezapige Braziliaanse bossanova (het speelse O Jogo/Soccer Game, het dromerige Puma Branco/White Puma), steeds met het briljante toetsenwerk van Deodato in de hoofdrol. Uitstekend bewaard tijdsdocument om van te blijven genieten!

www.eumirdeodato.com.br | www.faroutrecordings.com

Blick Bassy - 1958

Blick BassyIn 2016 bracht de Kameroense singer-songwriter Blick Bassy met Le Moabi Cinéma ook een eerste grotendeels autobiografisch boek op markt waarin hij onder andere opzoek ging naar hoe hij de controle over zijn lot terug kon krijgen, hoe te ontkomen aan het cultuurimperialisme van het Westen dat vooral in Afrika zeer voelbaar is, en hoe de draad van zijn eigen geschiedenis weer op te pikken. De antwoorden op die prangende vragen levert hij nu op 1958, een conceptalbum waarmee hij enerzijds een hommage brengt aan de helden van de Kameroense onafhankelijkheidsbeweging en Ruben Um Nyobč in het bijzonder. Die laatste (zie ook de hoesafbeelding van het album), bijgenaamd 'Mpodol' (Bassa voor: "de woordvoerder van de zijnen") was de eerste Kameroense politieke activist die streed voor de onafhankelijkheid van zijn land en werd op 13 september 1958 zonder proces geëxecuteerd door het Franse leger.

Lees verder

Black Flower - Future Flora

Black FlowerNa hun samenwerking met Dijf Sanders en de vorig jaar verschenen tussen-EP Intermediate State, is Black Flower terug met een nieuwe langspeler. Gevraagd naar de betekenis van albumtitel Future Flora, antwoordt frontman Nathan Daems: "Future Flora verwijst naar de krachten van planten en de belangrijke rol die ze spelen voor onze toekomst, en is een metafoor voor het belang van het voeden en onderhouden van krachtige en revolutionaire ideeën en initiatieven die onze wereld kunnen redden. Je kunt het vergelijken met de planten die tussen de tegels van onze stoep door wurmen, vechtend voor hun toekomst. Die "stadsstrijders" hebben water nodig om te overleven en te groeien. Hun toekomst en de onze hangt volledig af van hoe we de plantenwereld bekijken.", waardoor deze nieuwe productie perfect lijkt aan te sluiten bij de aanhoudende klimaatprotesten van de laatste maanden.

Lees verder

Antibalas @ Het Depot

Antibalas (Het Depot) — foto © Jan Van Hecke © MonkberryHet DepotAcht nummers, meer had het New Yorkse afrobeat-ensemble Antibalas niet nodig om het voltallige Depot-publiek van zijn sokken te blazen. Wij keken en luisterden ernaar en konden alleen maar goedkeurend knikken.

Het was voor ondergetekende alweer van in 2012 geleden dat we Antibalas nog eens aan het werk zagen en dus wilden we er afgelopen dinsdag absoluut bij zijn in Het Depot.

Lees verder